Dziennik Refleksji

  Smoki istnieją. Może nie do końca takie jak wyobrażamy sobie z książek czy filmów, ale nie są to stworzenia całkowicie fantastyczne, co potwierdził ostatni wykład. Najpierw rozpatrywaliśmy jednak możliwość istnienia smoków podobnych do Szczerbatka z filmu „Jak wytresować smoka”. Sprawdzaliśmy to pod wieloma względami i doszliśmy do kilku podstawowych faktów. Przede wszystkim najbliżej byłoby im do gadów (przez charakterystyczny wygląd: długi ogon, łuski, pazury). Co ciekawe zdecydowanie byłyby roślinożerne co z pewnością wielu ucieszy. Mazurskie gatunki takie jak Ornecki smok najprawdopodobniej z braku dostępu do jaskiń mogłyby mieszkać w dziuplach drzew - to dobra kryjówka, ale tylko pod warunkiem, że byłyby one małych rozmiarów. Jednak co z najważniejszym, czyli tym strasznym zianiem ogniem? To też możliwe biorąc pod uwagę to jak powstaje ogień! Gdyby smoki tak jak krowy wytwarzały gaz (tylko w większej ilości) i dodatkowo jadłyby tak jak kury kamyczki (najlepiej krzemień, k...

Teatr kamishibai, o którym chciałabym tutaj troszkę opowiedzieć, to technika opowiadania bajek wywodząca się prosto z Japonii. Jej nazwa oznacza w wolnym tłumaczeniu papierowy teatr:  „Kami” - papier, „shibai” - teatr. Sam teatr to tak naprawdę drewniana otwierana skrzyneczka, do której przygotowujemy na planszach ilustracje w danej tematyce. Z tyłu umieszczony jest tekst, aby prowadzący ukryty za „skrzydłami” mógł z łatwością opowiadać historię. Fakt, że praktycznie go nie widać nadaje moim zdaniem magii. Na wykładzie pierwszy raz spotkałam się z tą techniką opowiadania. Podczas niej dowiedzieliśmy się jakie mamy w Polsce pory roku, jak to się dzieje, że się one zmieniają. Przypomnieliśmy sobie także charakterystyczne cechy dla każdej z tych pór. Poziom dostosowany był oczywiście dla najmłodszych, a mimo to wszystkie studentki słuchały uważnie. Piękne ilustracje połączone z prostymi zdaniami przekonały mnie, że to ciekawy pomysł w pracy z dziećmi. Kolejny kontakt z teatrem mi...

W tym tygodniu chciałabym opowiedzieć troszkę o Polskim Języku Migowym, ponieważ jest ściśle związany z edukacją społeczną i ostatnio stał się moim zainteresowaniem, które pragnę rozwijać.  W Polsce żyje około 80 do 100 tysięcy osób głuchych z głębokim niedosłuchem. Moim głównym celem i motywacją dlaczego zaczęłam interesować się tym tematem jest fakt, że w przyszłości spotykając na mojej drodze dzieci głuche lub z niedosłuchem, będę mogła się z nimi porozumiewać, nawet jeśli będą to tylko podstawowe znaki. Polski język migowy to pełnoprawny, wizualno - przestrzenny język, którym posługuje się społeczność osób głuchych w Polsce. Co ważne, nie jest to tłumaczenie fonicznego języka polskiego (tego, który my znamy). To odrębny język, z odmienną gramatyką. Podobnie mylne jest myślenie, że określenie „głuchy” jest niegrzeczne lub niepoprawne. To nieprawda. Głusi mają swój język oraz swoją własną kulturę. Warto jednak pamiętać by nie używać zwrotu „głuchoniemy”, ponieważ w żadnym wypa...

  Cześć,  Mam na imię Ala, mam 21 lat i jestem studentką drugiego roku Pedagogiki Przedszkolnej i Wczesnoszkolnej. Piszę ten pierwszy w moim życiu wpis w ramach Dziennika Refleksji - miejsca gdzie mogę uporządkować swoją wiedzę akademicką, ale również stworzyć własne ścieżki. Będę szukać tutaj odpowiedzi na pytania związane z edukacją społeczno - przyrodniczą, ale także moimi prywatnymi przemyśleniami na temat świata. Nie wiem jaki przyniesie to skutek, być może będę błądzić, mylić się i nie zawsze te odpowiedzi znajdować, ale jestem na to przygotowana. Na samym początku chciałabym opowiedzieć o wizycie, w ramach zajęć z przedmiotu Edukacji społeczno - przyrodniczej w Muzeum Przyrody Warmii i Mazur w Olsztynie. Bardzo podobała mi się sama inicjatywa wyjścia z sali oraz fakt, że już od samego początku realizujemy przedmiot w sposób, który dostarczy nam wiedzy poprzez emocje i doświadczenia, a one zostaną z nami na tak długo jak będziemy je wspominać. Tym bardziej uwzględnia...